I have received my spouse visa, finally. I bought my ticket, and ins I will be leaving on Wednesday to go to Melbourne and start my new life with my beloved husband. As the day of my departure comes nearer I've been feeling a mixture of feelings. I am incredibly happy that finally that the thing I've been waiting for all summer has arrived. I am elated that I can finally start my married life. I am nervous about moving to a strange new country (for the second time in my life). I am feeling guilty for leaving my grandmother when she finally had a member of her family back with her. I am saddened that I will be leaving the city that I've reconnected with so many old friends. I am sick of packing, repacking, looking for companies to ship the rest of my stuff. I am anxious about going on a journey so far away by myself. I am giddy at the thought of seeing a koala. I am looking forward to having the eid (bayram, Ramadan holiday) breakfast with my in-laws and driving to our home. I am so excited at the though of ACA's and my home. Bu Istanbul'a ilk elvada degisim degil tabii. 9 kusur sene once bunu bir daha yapmistim, Amerika'ya gitmeden once. O zaman 14 yasindaydim ve bu tasinmanin hayatimi nasil degisterecegini, ve bu sehre tekrar 9 sene gelemiyecegimi bilimiyordum. Istanbul'dan ayrilmadan bir kac ay once yazdigim bir yaziyi buraya koyuyorum.
Ayrilik vakti geliyor Ist Hayatimdaki bir cok sey gibi senide arkamda birakip gidecegim. Temmuzda 14 yillik bir hayati gerekide birakacagim. Istanbul hakkinda cok yazip cizerler, benim edebiyat yapmaya hic niyetim yok, zaten bana gitmez. Hayatimda hic bir zaman sana bir tepeden bakmadim, kaldirimlarinda yagmur yagarken dolasip serserilik yapmadim, sokaklarini akilli uslu bir kiz gibi adimlamadim. Eyup'te oturuyorum Piyer Loti'nin yolunu bile bilmem. Sen beni bilmezsin; senin sokalarinda az top oynamadim, az arkadas kaybetmedim. Hayatim hep senin icinde gecti. Ama gonlumce seni dolasamadim, dolasamayacagim. Sulari sicratarak yurumek artik bana gore degil, salincaklarin bende ki hatirlarini sen nereden bileceksin, kumdan yaptigim kalelerin bozulmasina ne kadar kizdigimida bilemeyeceksin. Ama benim tum hayatim burada, senin icinde gecti, umutlarim senin icinde basladi, senin icinde birer birer yok oldular. Sevdilerim senin icinde kayboldular. niye bu kadar buyuksun ki sanki? Senin sinirlarini kim cizip "bu sinirlar icindeki yerler 'Istanbul' olacak" dedi bilmiyorum, ama benim sinirlarimi cizenler yine senin icindeler. Hayatimda nefret ettigim, sevdigim, kactigim, kendime yakin hissettigim her sey ve herkes senin icinde bir yere dagilmislar. Kolaysa bir araya topla. Kocamansin iste, insanlar senin icinde birer birer yok oluyorlar, ne buyuk bir girdapsin sen!.. Evet Istanbul, herseyinle hic degismeden kal. Seni geldigimde ayni bulmak isterim. Ama tabii kide biliyorum ki "giden 'benlerin' yerinide de doldurakcalar." Lutfen beni icinde kaybolmus bir yetiskin olarak degil, olmak istedigim gibi "guclu, mutlu" bir cocuk olarak hairla... Bir gun geri gelebilmek umuduyla
